|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
بازي با mp3 = بازي با مرگ
احتمالاً بسياري از شما از چند و چون درگيري هايي كه طي ساليان گذشته بين صنعت موسيقي (صنعت ضبط و توزيع آثار) و توسعه دهندگان و استفاده كنندگان فرمت MP3 رخ داده است اطلاع چندانی نداريد. به طور كلي بد نيست بدانيد از زمان رواج يافتن و محبوب شدن MP3، صنعت موسيقي ميانه خوبي با آن نداشته است واين جا و آن جا فعاليت هايي را عليه اين فرمت ديجيتالي انجام داده است. شكايت هاي پي در پي صنايع ضبط و پخش موسيقي از سايت هايي كه آثار موسيقي را با فرمت MP3 در اختيار مردم قرار داده اند، يكي از اشكال همين رويه بوده است. در اغلب اين شكايت ها پيروزي از آن صنعت موسيقي بوده است. اين شكايت ها و دادگاه ها عمدتاً بر اساس قانون كپي رايت و قانون جديد DMCA (كپي رايت درفضاي رسانه هاي ديجيتالي و اينترنت) صورت گرفته است. در بسياري از پرونده هاي حقوقي كه به اين شكل مطرح شده اند واقعاً حقوق صاحبان امتياز آثار نقض شده است و دستگاه قانون در پي آن بوده كه اين حقوق را به صاحبان آنها بازگرداند. اما اين تنها يك وجه داستان است. اين ماجراها گاهي اوقات لبه هاي تاريكي نيز دارند كه سر از دالان هاي تو در توي «انحصار» در مي آورند و هر شاهد منصفي را در برابر اين پرسش اساسي قرار مي دهند كه به راستي حق با كيست؟
ماجراي دادگاهي كه بر MP3.com گذشت يكي از همين حوادث است. ماجرايي كه سرانجامي تلخي براي صاحب آن داشت. MP3.com هنوز بر پاست ولي ديگر به صاحب اوليه اش تعلق ندارد. به قول يكي از كارشناسان رسانه ZDNet هر سايتي كه وارد بازي با فرمت MP3 مي شود حكم نابودي خود را امضا كرده است. مگر اين كه زير چتر حمايتي از يكي از شركت هاي بزرگ ضبط و پخش موسيقي قرار گرفته باشد.
در مدت كوتاهي از زمان تولد MP3.com اين سايت به يكي از پربيننده ترين و محبوبترين سايت هاي اينترنت تبديل شد. اين سايت مهمترين مرجع هنرمندان مستقل بود. هر يك از هنرمندان مستقلي كه امكان انتشار و معرفي آثار خود توسط شركت هاي بزرگ موسيقي را نداشت مي توانست قطعاتش را به صورت MP3 درآورد و در صفحه مخصوص به خود در سايت MP3.com قرار دهد. به همين دليل ظرف مدت كوتاهي عده كثيري از گروه هاي موسيقي ناشناخته و هنرمنداني كه از نظر مالي كم توان بودند و يا هيچ كدام از شركت هاي بزرگ ضبط و پخش حاضر به نشر آثار آنها نشده بودند در MP3.com حضور يافتند و با استقبال گسترده اي از سوي مردم سراسر جهان روبرو شدند. اين روند همچنان تا ژانويه سال 2000 ادامه داشت تا اين كه MP3.com سرويس تازه اي را راه اندازي كرد به نام My Mp3 . در ميان انواع امكانات و قابليت هايي كه اين سايت داشت يكي هم اين بود كه هر كدام از كاربران بازديدكننده سايت مي توانستند يك نام كاربري ويژه (يك Account) براي خودانتخاب كنند و سپس در قسمت مربوطه، گلچيني از كليپ هاي MP3 موجود در سايت (ليست آهنگ هاي مطلوب) درست كنند. با معرفي My MP3 هر كدام از اين كاربران امكان يافتند از دو سرويس فرعي جديد سايت بهره بگيرند. يكي از آنها Instant Listening Service نام داشت. كاربران مي توانستند از طريق سايت MP3.com يك سي دي موسيقي از آثار رايج در بازار خريداري كنند، اما در عين حال سرويس جديد به آنها اجازه مي داد بلافاصله پس از خريد يك سي دي به صورت آنلاين به جاي آن كه منتظر رسيدن اصل سي دي شوند، تراك هاي آن را به صورت MP3 از قسمت My MP3 گوش دهند و يا دانلود كنند. سرويس فرعي دوم به نام Beam It به كاربران اجازه مي داد تا محتويات سي دي موسيقي كه قبلاً از جاي ديگري خريده بودند را پس از تبديل كردن به فرمت MP3 روي صفحه اختصاصي خود در My MP3 بفرستند تا بتوانند آثار دلخواه خود را از طريق اينترنت در هر مكان با هر وسيله اي (مثلاً روي دستگاه هاي موسوم به MP3 Player) گوش دهند.
دردسر آغاز مي شود
به فاصله 10 روز از راه اندازي اين سرويس (مورخ 21 ژانويه) اتحاديه صنعت موسيقي آمريكا (RIAA) از اين سايت شكايت كرد. اين اتحاديه به نمايندگي از سوي پنج شركت صاحب نام يعني سوني، BMG، يونيورسال، برادران وانر و EMI عليه MP3.com اقامه دعوي كرده بود. RIAA ادعا كرده بود كه اين سايت بدون اجازه صريح از ناشران موسيقي اقدام به انتشار غير مجاز آثار موسيقي (آثاري كه حق امتياز آنها متعلق به اين شركت ها بود) با فرمت ديجيتالي كرده است. همان روزي كه شكايت مطرح شد، هيلاري روزن، مدير عامل و رئيس هيات مديره RIAA نامه اي خطاب به ميشل روبرتسون مدير عامل MP3.com نوشت. اين نامه براي مشاهده عموم در سايت RIAA قرار گرفت در 27 ژانويه ميشل روبرتسون نامه اي سرگشاده به روزن نوشت و پاسخ او را داد. اين نامه از طريق سايت خبري Wired.com منتشر شد. روبرتسون درنامه خود ادعا كرده بود همان طور كه بر اساس حق قانوني مصرف كننده (تصريح شده در متن قانون)، هر كس حق دارد پس از خريدن يك سي دي، آن را براي مصرف شخصي خودش روي نوار كاست ياوسايل ديگري منتقل كند و در مكان هاي مختلف (مثلاً داخل اتومبيل) مورد استفاده قرار دهد، وي مجاز است پس از خريدن يك سي دي آن را به صورت MP3 در آورد و مورد استفاده قرار دهد.
منبع : رنگين كمان